Skylight

on

De eeuwige zoektocht naar liefde en geluk

Nick Delafontaine en Aaron Wade sloegen de handen in elkaar en kwamen op de proppen met een nagelnieuw theatergezelgschap: Mémoire Perdue. Ze hadden het idee om stukken te brengen die ‘nooit meer’ gebracht worden. Ze kiezen bewust voor het echte repertoire, gespeeld zoals de schrijvers het bedoeld hebben. Ze gaan niet ontleden en dissecteren om van een tekst zogezegd de essentie eruit te halen en er uiteindelijk een compleet ander stuk van te maken. Nee, ze willen juist terug naar die essentie. Hun eerste productie is Skylight (1995) van David Hare. Dit stuk won de Laurence Olivier Award voor beste stuk in 1996.

21768987_688305818031728_5971416477097130716_o.jpg

21728328_688304548031855_8068650079286013185_n
Nathalie Wijnants – Foto © Goele Bormans

Op zoek naar liefde en geluk

Julie is een wat verbitterde lerares. Ze woont in een klein appartementje en lijkt zich door het leven te slepen. Op een dag krijgt ze twee bezoekers over de vloer. De eerste is Pieter, de zoon. Wat later komt Tom, de vader. In een ver verleden woonde Julie samen met Tom, zijn zoon en zijn vrouw Alice. Tom en Julie hadden een affaire. De dag dat dit uitkwam, liep Julie weg om nooit meer terug te komen. Anekdotes uit het verleden worden opgerakeld en oude wonden worden opengereten. Beiden zijn wanhopig op zoek naar liefde en geluk. De vraag is alleen of ze dat bij elkaar nog zullen vinden…

22008315_688304558031854_1173568074543197880_n.jpg
Hans Ligtvoet — Foto © Goele Bormans
21765247_688304624698514_5370747615442405950_n
Nick Delafontaine – Foto © Goele Bormans

Het plaatje klopt

Regisseur Nick Delafontaine vertelde achteraf dat hij dit stuk ooit zag in New York en daar overweldigd was. Het decor bestond uit een appartements-blok met allemaal verlichte raampjes. Bij Mémoire Perdue gaan ze iets soberder te werk. Het appartement van Julie is afgebakend en hier en daar verlicht met TL-lampjes. Dit zorgt voor een sfeervolle belichting en maakt meteen ook duidelijk dat het appartementje van Julie echt niet groot is. Achteraan op scène branden twee blauwe lichten. Côté cour zit een gat in de grond waaruit de acteurs op scène komen. Het is de trap naar het appartement. Af en toe stijgt er rook op uit het gat. Het maakt meteen duidelijk dat het winter is, koud en mistig. Het plaatje is mooi en klopt ook. De acteurs voelen zich als vissen in het water.

22007294_688304514698525_2041232586194200458_n.jpg
Foto © Goele Bormans
22007654_688304868031823_5349059435821087758_n
Hans Ligtvoet & Nathalie Wijnants — Foto © Goele Bormans

Mémoire Perdue is een aangename toevoeging aan het theaterlandschap in Vlaanderen

Het begint allemaal wat aarzelend als Pieter Julie een bezoekje brengt, maar zodra Tom het appartement binnentreedt, slaan de vonken pas echt over. Ligtvoet speelt Tom als een echte spraakwaterval en kwetst vaak met zijn arrogantie. Hij beweegt zich over scène met een naturel om U tegen te zeggen en verliest nergens zijn personage. Wijnants blijft aanvankelijk luisterend op de achtergrond terwijl ze spaghetti kookt. Ook zij weet voldoende gelaagdheid in haar personage te leggen om geloofwaardig te blijven. Dit is duidelijk een acteursstuk en het moet gezegd dat zij de mooie tekst (hertaald door Ligtvoet zelf nvdr.) sterk naar voor weten te brengen. Het is uitkijken naar Duivelsengel, de tweede productie van Mémoire Perdue, die nu al een aangename (en misschien ook broodnodige) toevoeging lijkt aan het theaterlandschap in Vlaanderen.

45

Regie: Nick Delafontaine

Spel: Hans Ligtvoet, Nathalie Wijnants & Nick Delafontaine

BewarenBewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s