Spots Op West 2017

on

Een zonnige editie met goed en origineel theater

De zon is bijna de hele tijd van de partij wat altijd een meerwaarde is tijdens dit festival. Er wordt gretig gedronken, gegeten en gelachen. Het terras aan de Spiegeltent zit bijna constant vol en de foodtrucks hebben meer dan werk genoeg. De eerste voorstelling die ik bijwoon, is in Loods Dauchy.

Een zwaar klotefeestje / Une sacrée putain de fête

19956037_1930034820575035_6119960923356414298_o
Zwaar klotefeestje/Sacrée putain de fête (foto © Karel De Puysseleir)

Deze samenwerking tussen OPENDOEK en Théâtre 2000 vertelt het verhaal van een feestje dat op zijn einde loopt. De drank heeft rijkelijk gevloeid en de gemoederen raken verhit. Regisseurs Philippe Lepez en Patrick Mahieu kiezen voor een hellend vlak als decor waarachter een zichtbaar vermoeide disc-jockey zijn ding doet. Ondanks een aantal leuke vondsten en het bij momenten goede spel van de acteurs, mist deze voorstelling samenhang. Je krijgt met andere woorden nooit het gevoel dat je naar een coherent geheel zit te kijken.

Loge 5B

19453223_1930040337241150_5075031205942973320_o
Loge 5B (foto © Karel De Puysseleir)

Jeroen Logghe studeert aan Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg, richting Musicaltheater. Samen met Jos Dom schreef hij deze monoloog over een ouder wordende acteur die niet omkan met de jongere generatie acteurs. De prachtige tekst en het wondermooie, zij het theatrale, spel van Logghe maken van deze voorstelling een must-see voor iedereen die van theater houdt. Logghe houdt het publiek aan zijn lippen gekluisterd en weet zich zelfs te redden als zijn kostuum op een bepaald moment hopeloos in de knoop draait.

Geranium Pelargonium Graveolens

20024004_1930043160574201_39884740669535750_o
Geranium Pelargonium Graveolens (foto © Karel De Puysseleir)

Frans Van der Aa en Elise Van Bruyssel werkten een jaar lang aan deze monoloog. Het resultaat mag gezien worden, maar af en toe vergeet Elise om in te spelen op hetgeen ze aangereikt krijgt uit het publiek. Wellicht is het de warmte en spelen de zenuwen haar ook wel wat parten. Naarmate de voorstelling vordert, lijkt ze zich meer op haar gemak te voelen en gaat het allemaal wat vlotter. Een tekst over stilte, onthaasting, sociale media, langzaam ouder worden en… geraniums.

Sluimertijd

19956212_1930045680573949_4430584556257478641_o
Sluimertijd

Theater TRAC wist ons in het verleden al aangenaam te verrassen met pakkende en verrassende voorstellingen. Deze keer wordt gekozen voor een eenvoudig liefdesverhaal over twee mensen die elkaar toevallig ontmoeten, gaan samenwonen en uiteindelijk terug uit elkaar gaan. Het feit dat je de twist aan het eind al van heel ver ziet aankomen, helpt natuurlijk niet in de beleving van de voorstelling. Gelukkig wordt er behoorlijk geacteerd en kan de scenografie mij wel bekoren.

Almost, Maine

19956836_1930048113907039_1134836779683033582_o
Almost, Maine (foto © Karel De Puysseleir)

Nyzalia is een vaste gast tijdens Spots Op West. Dit jaar brengen zij het prachtig geschreven Almost, Maine van Johan Cariani. Cariani schreef een tijdloos romantisch stuk met een magisch-realistische toets. Het stuk speelt zich af in het hoge Noorden van Amerika. Hilariteit alom in de zaal als de acteurs de scène betreden met dikke winterjassen. Het stuk vraagt dit echter. Algauw verstomt het gelach als het publiek meegezogen wordt in de schitterende tekst van Cariani. De nodeloze en bij momenten tijdrovende scènewissels en de projectie die half op het plafond schijnt, zijn een domper op de feestvreugde.

The Second Revolution

Na deze laatste voorstelling op zaterdag, begint de avond al te vallen. Geleidelijk aan trekt iedereen richting de Spiegeltent. Het terras zit overvol en binnen geeft The Second Revolution van jetje. Vijf jonge gasten geven het beste van zichzelf en brengen een mooie mix van hedendaagse en iets oudere rockmuziek. Wat mij betreft, de ideale soundtrack bij een glas rode wijn op een terras in Westouter.

19800816_1930049110573606_3118758807972843746_o
The Second Revolution

Op zondag gaat het dan richting Rode Berg trekken voor de laatste voorstelling van het weekend. Het fameuze Spots Op West-treintje brengt de toeschouwers.

Una casa cascata

19984082_1930932957151888_1326869070984268118_o
Una casa cascata

Hanafubuki is een jongen kunstgroep die, naar eigen zeggen, magisch realistisch objecttheater maakt. Een danseres beweegt over de scène met een grote bol op haar schouder. Ondertussen wordt een miniatuurdorpje gebouwd. Dit wordt gefilmd en simultaan geprojecteerd op een scherm achteraan op de scène. Er worden mooie beelden gecreëerd, zoals de zon die op- en ondergaat boven Stonehenge of het brandend huisje in het miniatuurdorpje. Alleen is het als toeschouwer niet altijd even duidelijk waar men naartoe wil. Dat dit niet voor iedereen even toegankelijk is, daar ga ik mee akkoord. Maar om daarom de voorstelling abrupt af te breken omdat het treintje op het punt staat te vertrekken, vind ik toch van weinig respect getuigen voor de artiesten die het beste van zichzelf geven op de scène.

Afsluiten gebeurt, zoals gewoonlijk, in de Spiegeltent. Hier kan tevreden teruggeblikt worden op een aangenaam verblijf op het gezelligste theaterfestival van het jaar. Tot in 2018, Spots Op West.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s