Ginds, tussen de netels (Dimitri Verhulst) door Zwevegems Teater

Feesten lijk de beesten

18157282_799876860162034_8898495816765687292_n

We schrijven 2011. Federico Garcia Lorca is vijfenzeventig jaar dood. Dimitri Verhulst vindt dat de tijd rijp is om ’s mans klassieker Bodas de sangre (1933) (Bloedbruiloft) een complete make-over te geven. Hij verplaatst de handeling naar het fictieve plaatsje Urtica, de wereldhoofdplaats van de brandnetels. Hij schrapt alle balast en houdt zo alleen de essentie over (en wie het oeuvre van Lorca kent, weet dat daar vaak nogal wat balast aanhangt). Het Zwevegems Teater brengt haar versie van deze herwerkte klassieker, in een regie van Debbie Crommelinck.

Familievete

We maken kennis met Léon Muermans en Cédric Delfosse. Tussen de Delfosses en de Muermansen is er al jaren een familievete aan de gang waarbij af en toe zelfs doden vallen. Zo is de vader van Cédric vermoord door een Muermans. Cédric staat op het punt te trouwen met Emelyne Dupont. Zij had ooit nog een affaire met Léon en dat vuur is altijd blijven flakkeren. Op het trouwfeest besluit Emelyne om er vandoor te gaan met Léon. Het huwelijksfeest stevent dus af op een noodlottig einde…

Theaterzaal omgebouwd tot een arenatheater

Voor deze productie wordt de theaterzaal omgebouwd tot een arenatheater. In het midden van de zaal bevindt zich een grote tuintafel met daarboven lichtjes. Op de tafel wordt gekropen, gedanst, geroepen en gevochten. Waarom de scène tussen de twee zussen Dupont gespeeld wordt als een soort ‘stoelendans’ op de tuinstoelen, blijft echter een raadsel. De acteurs blijven te allen tijde aanwezig links en rechts van de tafel. De belichting is bij momenten wondermooi en de muziek is uitstekend gekozen (van Van Echelpoel tot Mumford & Sons). We bevinden ons op het trouwfeest van Léon en Emelyne en van daaruit wordt het verhaal verteld aan de hand van flashbacks. De keuze om iedereen in feestkledij te laten spelen, is begrijpelijk, maar maakt het moeilijk om het onderscheid te zien tussen bijvoorbeeld de meid en de buurvrouw. Waar in de oorspronkelijke tekst de ‘twist’ pas op het einde meegegeven wordt, beslist men hier om die al aan het begin mee te geven. Een gewaagde keuze omdat het risico groot is dat je hem al vergeten bent voor het stuk gedaan is. Terwijl dit op het einde aankomt als een mokerslag.

De ene mooie scène volgt op de andere

De voorstelling opent bijzonder krachtig met de introductie van beide protagonisten als waren het tegenstanders in een bokswedstrijd. Op de tonen van ‘Ziet em duun’ van Van Echelpoel betreden beide kemphanen de scène en proberen het publiek op te zwepen. De ene mooie scène volgt op de andere: het ‘freeze’moment als de tijd stilgezet wordt en Léon in gedachten tot bij Emelyne gaat, Vader Dupont die verwoede pogingen doet om het feest te redden en op een bepaald moment ‘Lac du Connemara’ inzet en de laatste scène, de ultieme confrontatie tussen Léon en Cédric op de opzwepende tonen van ‘Broken crown’ van Mumford & Sons.

Ijzersterke spel van Léon en Cédric

Léon en Cédric spelen ijzersterk.  Dit niveau wordt jammergenoeg niet de hele voorstelling door iedereen behaald. Af en toe zakt het tempo in de scènes waarin veel gepraat wordt. De prachtige beelden, de schitterende openingsscène, het krachtige spel van de hoofdacteurs en het magistrale einde maken echter dat dit stuk nog een tijd blijft nazinderen in de bar achteraf.

3,55

Regie: Debbie Crommelinck

Spel: Sibelijn Courtens, Anse De Meersseman, Camille Dubois, Manon Hiltrop, Simon Vancraeynest, Lien Vanden Broecke, Stijn Vandenhende, Vincent Vanhoutteghem, Mieke Vanoverberghe & Trui Verbeke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s