Ze houden van elkaar (Muriel Robin & Pierre Palmade) door Deugd & Vreugd Heestert

Grappige en herkenbare relatiekomedie.

Ze houden van elkaar is de vertaling van het Franse toneelstuk Ils s’aiment (1996) van Muriel Robin en Pierre Palmade. In de voorbije 20 jaar speelden Palmade en Michele Laroque dit stuk al voor meer dan één miljoen toeschouwers. In september 2013 werd het verkozen tot ‘Beste Komedie Ooit’ door ‘Watch And Listen’. Ondertussen werden al twee vervolgen geschreven: Ils se sont aimés en Ils se ré-aiment. In 2016 viert het duo zijn 20 jaar als podiumkoppel en brengen ze een selectie van de beste sketches uit de drie voorstellingen. Als dat even plezant wordt als hetgeen Deugd & Vreugd ons voorschotelde, dan belooft dat een hele grappige avond te worden.

In 10 losse taferelen komt al het goede en het minder goede uit het leven van een koppel naar boven. Het begint al bij het huwelijk zelf, gevolgd door de gekende conversaties bij het autorijden. Vervolgens zien en horen we een ‘long distance’ telefoongesprek waarbij beiden een date hebben met hun respectievelijke minna(a)r(es), een ‘geanimeerde’ discussie over elkaars ouders, een avond met één van hun beste vrienden die zich ‘out’ als homo, een verhitte discussie over een etentje met vrienden en uiteindelijk… de verzoening… Alhoewel?!

Sommige stukken verkopen zichzelf. De teksten spreken voor zich en bieden voldoende stof om het publiek een aangename avond te bezorgen. Dat is zo met deze komedie. De tekst is grappig zonder plat te worden en bevat heel wat grappen die vooral bestaan uit uitvergrotingen van voor ieder getrouwd koppel herkenbare situaties. Als de regisseur er dan ook nog eens in slaagt om daar een leuk concept rond te bedenken, dan kan het moeilijk nog verkeerd lopen. Er wordt met zetstukken gewerkt. Zo wordt een muur met twee stoelen ervoor een woonkamer. Twee stoelen worden een auto en voor de ‘quickies’ (allemaal korte sketches na elkaar) wordt een witte wand gebruikt met uitschuifbare lades die een tafel, een bed of een aanrecht voorstellen. Ook de kleuren kloppen. In één van de knapste scènes van het stuk wordt een koppel getoond die naast elkaar praat. Hier zien we een groene keuken met twee groene stoelen en beide acteurs dragen een groen accent in hun kleding. Deze scène lijkt het minst toegankelijk maar slaagt erin om op een bijna absurde manier de ‘mis’-communicatie te illustreren.

De voorstelling opent met ‘A sky full of stars’ van Coldplay en dat zet meteen de toon. Toepasselijke muziek, maar niet voor de hand liggend. De scène die volgt, is mooi in zijn eenvoud. Twee acteurs komen elkaar tegemoet, enkel belicht door twee lichtstralen op het proscenium. Ze gaan trouwen. De scène waarbij de vrouw net haar rijbewijs gehaald heeft en de daaropvolgende rit is hilarisch in zijn eenvoud. En ook de scène waarin een koppel naar elkaar belt terwijl hun respectievelijke minna(a)r(es) in de slaapkamer wacht, is knap gedaan. Echter ook de rest van de stukjes zijn herkenbaar grappig. Samengevat, de combinatie van het sobere decor met de leuke tekst maken van deze voorstelling een aangenaam theaterstuk.

Regie: Geert Vanderhaeghen

Spel : Kris Van Seymortier, Jozefien Lemarcq, Herman Lemarcq, Trui Demeestere & Mia Vaernewyck

Advertenties

One Comment Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s