Verlichting (Shelagh Stephenson) door Spiegeltheater

on

Wat verlies kan doen met iemand…

Maria Maddens & Annemie Renier

Shelagh Stephenson werd geboren in 1955 in Northumberland (Groot-Brittannië) en studeerde drama aan de universiteit van Manchester. Zij schreef diverse hoorspelen voor de BBC Radio en ze speelde ook wat kleine rolletjes in o.a. Coronation Street. In amateurtheatermiddens is zij vooral  bekend als auteur van Het geheugen van water, dat ondertussen al ontelbare keren gespeeld werd door amateurgezelschappen in Vlaanderen en omstreken. Dit werd ook verfilmd als Before you go met Julie Walters en Tom Wilkinson. Het Spiegeltheater koos voor een recenter en minder bekend stuk van haar: Verlichting.

Bernard Decock & Ronny Vandecandelaere

In Verlichting maken we kennis met Mieke en Renaat. Ze zijn radeloos want Miekes zoon Tom is vier maand geleden met de rugzak de wijde wereld in getrokken. Hij verstuurde zijn laatste mail vanuit Jakarta, maar is sindsdien spoorloos. Telkens als de telefoon rinkelt, hoopt Mieke dat hij het is die belt, … tevergeefs… Stilaan sluipt de doemgedachte binnen dat hem iets vreselijks is overkomen. Wanhoop drijft het koppel alle kanten uit. Ze schakelen zelfs een medium in en hopen dat een dubieuze documentairemaakster antwoorden kan vinden. En dan komt het verlossend telefoontje: Tom is terecht en hij kan op de luchthaven afgehaald worden. Niet alles is echter wat het lijkt…

Jo Ballyn

Regisseur Bernard Decock schrijft het in zijn voorwoord: we zijn zo gewoon van het leven vanzelfsprekend te vinden dat we de kracht niet hebben om om te gaan met pijn of verlies. En dat is net wat Mieke en Renaat overkomt in dit stuk. Renaat kijkt machteloos toe terwijl Mieke langzaam maar zeker wegkwijnt van verdriet. De regisseur kiest voor een eenvoudig decor met drie witte wanden die de muren van het huis voorstellen. Bewegende lichten op de muren stellen schilderijen voor. Misschien waren echte schilderijen hier duidelijker geweest. Afgezien van een bureau côté jardin staat er verder niets op de scène. Dat betekent dat de acteurs vooral op zichzelf aangewezen zijn.

Het eerste deel is eigenlijk een analyse van het verdriet van Mieke en, in mindere mate, Renaat. De lengte van dit eerste deel is dan ook een minpunt. Na een tijd heb je wel door dat Mieke er stilaan onderdoor gaat. Daarenboven wordt er vaak niet snel genoeg ingepikt op de repliek van de tegenspeler. Een aantal reacties op gebeurtenissen voelen ook wat gekunsteld (lees getelefoneerd) aan. Gelukkig biedt het deel na de pauze voldoende stof om onze aandacht vast te houden. Wim Perneel speelt zijn rol van Tom voortreffelijk en weet perfect het tweeslachtige van zijn personage weer te geven. Het stuk werkt heel duidelijk toe naar de climax en die is ook bevredigend genoeg om de opbouw te verantwoorden. Dit is duidelijk een stuk dat op twee benen hinkt en dat heeft deels te maken met het verhaal en deels met het trage tempo in deel I. Chapeau voor de groep om dit stuk te kiezen. Het is een verademing om eens een ander stuk te zien van deze getalenteerde auteur.

Maria Maddens & Ronny Vandecandelaere
Maria Maddens & Ronny Vandecandelaere

Regie: Bernard Decock

Spel : Annemie Renier, Ronny Vandecandelaere, Maria Maddens, Annelies Claeys, Jo Ballyn & Wim Perneel

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s