Das letzte Schweigen

Het spreekwoord ontkracht…

‘Spreken is zilver, zwijgen is goud!’, zegt het spreekwoord, maar deze film bewijst het tegendeel. Er wordt namelijk letterlijk en figuurlijk veel gezwegen in deze film. Heel veel scènes zeggen veel zonder dialoog, maar ook de personages zwijgen. 23 jaar lang wordt er gezwegen en dat weegt. Zwijgen is dus misschien aanvankelijk wel goud, maar wordt na verloop van tijd veel te zwaar om dragen. Het is niet de plot (die op zich vrij eenvoudig is), maar de manier waarop die van deze film een goeie film maakt. Duitsland werd waarschijnlijk nog nooit zo mooi in beeld gebracht als in deze film, maar ook de mensen worden menselijker voorgesteld dan in de meeste films in dit genre.

Ulrich Thomsen & Wotan Wilke Möhring

De film opent prachtig met luchtbeelden van een rode auto die een garage verlaat en wegrijdt. In de auto zitten twee mannen zwijgend voor zich uit te kijken (Peer en Timo). Voor je het weet, achtervolgen ze een meisje. De ene man sleurt het meisje van haar fiets, verkracht haar en slaat haar uiteindelijk dood. Hierop verspringt de film naar 23 jaar later. Op dezelfde dag gebeurt een identieke misdaad. We maken kennis met de dader (Peer) die nog altijd conciërge is, met de rechercheur die indertijd de zaak onderzocht maar nooit kon oplossen, met de mama van het kind, met de ouders van het nieuwe slachtoffer, met Timo (die verdween uit het leven van Peer nadat hij getuige was van de vreselijke misdaad) en met David, een rechercheur die zich vastbijt in de zaak en zo probeert de dood van zijn vrouw te verwerken…

De vele luchtbeelden die de film rijk is, geven deze film zijn eigen stijl. Maar ze geven je als toeschouwer meteen ook het gevoel dat je deze personages niet kunt helpen. Je wordt gedegradeerd tot een soort van God, een alziend oog dat alles bekijkt vanuit de lucht. Het maakt de wanhoop van de personages nog groter. Jammer dat de vele sobere scènes af en toe onderbroken worden door een paar overgeacteerde scènes van de rouwende rechercheur (het pensioenfeest bvb.). Voor de rest blinkt de film namelijk vooral uit in soberheid. Bovendien worden Peer en Timo knap neergezet en ga je ze als toeschouwer, ondanks hun verleden, bijna nog sympathiek vinden ook. Een knappe film over een wel heel gevoelig onderwerp.

Recensies van collega-bloggers:

Regie: Boran bo Odar

Met: Ulrich Thomsen, Wotan Wilke Möhring, Katrin Sass, Sebastian Blomberg, Burghart Klaussner, Karoline Eichhorn, Roeland Wiesnekker, Jule Böwe & Claudia Michelsen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s