Ondergedompeld in de jongerencultuur

on

Mijn dochter was nog nooit in het Sportpaleis geweest, wist ze mij enkele maanden geleden te vertellen. Ze werd in maart 18, hoog tijd dus om daar verandering in te brengen. Het moest Het Sportpaleis zijn én een grote naam. Ik probeerde haar nog wat te duwen richting The Cure of Stan Van Samang, maar dat voldeed allemaal niet. Het moest en zou een grote naam zijn. Beyoncé is al een tijdje uitverkocht en bovendien peperduur. Dus werd het uiteindelijk Chris Brown. Niet in Het Sportpaleis weliswaar, maar in de Lotto Arena. Ik haastte mij na een behoorlijk lange werkdag naar huis en pikte haar op. Een uur en een korte apéro-stop later stapten we richting ingang van de Lotto Arena met elk een braadworst in de hand.
Een eerste blik op de aanwezigen zei het al: ik zou hier wellicht veruit de oudste zijn. Geen andere papa’s met dochters of zonen maar hele groepjes jongeren of koppeltjes schoven aan aan de ingang. Wat me meteen opviel, was het hoge aantal tattoos op deze jonge lijven. Uitgelaten en vervaarlijk uitziende jongmensen stonden om ons heen en bleken achteraf bijlange niet zo gevaarlijk als sommigen eruit zagen. Een meisje dook weg achter één of andere automaat. 3De opluchting was zo van haar gezicht af te lezen nadat ze achter die automaat een stopcontact ontdekt had waarin ze haar alweer platte GSM kon opladen. Ondertussen stuurden mijn dochter en ik aan de lopende band snaps naar het thuisfront en haalde ik wat drank. Het voorprogramma duurde lang, iets te lang naar mijn mening, hoewel August Alsina mij best kon bekoren. Brown zelf zou om 21u15 van start gaan, maar liet ons uiteindelijk wachten tot 22u20 alvorens ons met zijn gezelschap te verblijden. Gelukkig was de show het wachten waard. Ik zal nooit een grote fan zijn van dit soort muziek, maar de show was overweldigend met centraal een immens videoscherm, geflankeerd door twee kleinere schermen. Brown toonde zich ook een uitstekende danser en werd schitterend bijgestaan door een groepje van acht dansers. Waarschijnlijk verplichtte het vele dansen hem tot playbacken en dat stoorde af en toe. De paar keer dat hij wel live zong, liett hij horen dat hij echt wel over een hele goeie stem beschikt. Ik vind het ook altijd jammer bij dit soort concerten dat er geen live muzikanten op het podium staan. Maar dat deerde de mij omringende jeugd totaal niet. Zij zongen bijna alle nummers uit volle borst mee en dansten dat het een lieve lust was. We reden tevreden terug naar huis en ook nu nog betrap ik er mij af en toe op dat ik een liedje van Brown afspeel via Spotify. Onbekend is onbemind is een spreekwoord dat mij na deze avond heel bekend in de oren klinkt. Ik zal nooit een grote fan zijn, maar heb de artiest in deze ‘bad guy’ (lees maar eens op internet over de man) toch leren appreciëren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s