Familie (Maria Goos) door Noordteater Antwerpen

Een gezin wordt uitgekleed tot op het bot

Gilbert Van Asselt & Monique Truyens (Foto (c) Goele Bormans)

Wat Griet (mijn vrouw) en ik het liefst van al doen, is theater koppelen aan gezellig shoppen en lekker eten. En laat dat nu net zijn wat we deden op de dag waarop we naar dit stuk gingen kijken. Rond de middag stapten we in de auto en trokken richting Antwerpen. Wat nieuwe kleren kopen op de Meir, nadien supergezellig gaan eten in ‘Pasta Hippo Vino’ en tenslotte genieten van een stukje theater in wat waarschijnlijk één van de gezelligste theatertjes in Antwerpen moet zijn, namelijk het Noordteater. Bij het betreden van het superkleine, maar o zo ‘cute’ theaterzaaltje viel ons meteen het mooie decor op. Met paletten wordt de binnenkant van een berghut nagebouwd. Tientallen peertjes zorgen voor sfeerlicht en blauwe lichten buiten de hut bootsen de schijn van sneeuw na. Mooi. Wat ons ook opviel, was de magere opkomst. Jammer, want hetgeen we te zien kregen, gaf de afwezigen voor de zoveelste keer ongelijk.

12694857_1033565439999560_9101689658804189779_o
Mara Daelman & Kim Ghys (Foto (c) Goele Bormans)

Jan heeft zijn kinderen uitgenodigd voor een lang weekend skiën in Zwitserland, omdat zijn vrouw Els niet lang meer te leven heeft. Hij wil een laatste keer samen zijn met het hele gezin om goede herinneringen op te halen. Als ze de vallei in gaan voor boodschappen, arriveren hun zweverige dochter Bieke met haar man Tom, een mislukt schrijver, en hun conservatieve zoon  Nico, een succesvol accountant, met zijn babbelzieke vrouw Sandra. Wat volgt, is de langzame dissectie van een op het eerste gezicht perfect gelukkig gezin. Los van de ietwat lange inleiding, kent het stuk een mooie opbouw en slechts beetje bij beetje worden de stukjes van de puzzel vrijgegeven.

Gilbert Van Asselt (Foto (c) Goele Bormans)

Regisseur Nick Delafontaine koos voor een realistische setting met echte mensen, stuk voor stuk goed gebracht door de acteurs van het Noordteater. Toch een kleine pluim voor de lange dronkemansscène van Philippe Van Deyck. Geen evidentie dit, maar wel knap gedaan. Misschien hadden de vele scènewissels anders kunnen opgelost worden, maar dat is slechts detailkritiek, want naarmate het stuk vorderde en de messen gescherpt werden, was het genieten geblazen van de acteurs en dit knappe verhaal. Jammer dat we tijdig weg moesten, anders hadden we nadien zeker nog genoten van een drankje in de supergezellige bar. Knap gedaan!

Regie : Nick Delafontaine

Spel : Mara Daelman, Erwin Erauw, Kim Ghys, Philippe Van Deyck, Monique Truyens & Gilbert Van Asselt

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s