Freetown (Rob De Graaf) door Theater Pact

on

De eentonigheid van singles in Afrika

Freetown affiche

12278750_792225194216022_2798346547435296169_n
Mireille Vispoel, Greet Rossignol & Josseline Haegeman

Na het zien van deze productie hoop ik ten stelligste … om nooit single te worden! En zeker niet als single zijn betekent dat ik hopeloos mijn vakanties moet doorbrengen in één of ander resort in Afrika waar alleen nog andere singles komen, om er wanhopig op zoek te gaan naar één of andere vorm van affectie in de vorm van één of andere behulpzame autochtoon. Dat is wat de drie Europese vrouwen in deze productie doen: hun vakantie doorbrengen in een resort in Freetown, te midden van de grootst denkbare ellende in Afrika. Die ellende wordt bewoond door mooie, jonge en gespierde zwarte mannen en daar is het hen om te doen…

12295517_792225244216017_6382012443832517228_n
Greet Rossignol

Op zich een weinig boeiend uitgangspunt en dat blijkt ook tijdens de voorstelling. Er gebeurt weinig interessants. De vrouwen zijn verbitterd en zoeken soelaas. Alleen Isabel lijkt te beseffen dat dit één grote luchtbel is, terwijl Nadja (of hoe ze ook heet 😉 ) ervan overtuigd is dat ze hier haar grote liefde gevonden heeft. Er zit weinig humor in het stuk en de nogal statische aanpak van de regisseur zorgt voor een eentonig scènebeeld. Dit wordt slechts één keer doorbroken wordt en dat levert meteen ook de interessantste scène van het stuk op als één van de vrouwen meegaat met haar ‘vriend’ en buiten het resort getuige is van één of andere niet nader gedefinieerde misdaad. Het decor, dat bestaat uit een doek dat een eiland in de oceaan voorstelt, wordt voor deze scène neergelaten en dan krijgen we de achterwand te zien die bestaat uit vodden en afval.

12310720_792225174216024_3394774335750836328_n
Mireille Vispoel & Josseline Haegeman

Josseline Haegeman is goed op dreef en slaagt er als enige in om ook wat humor in het geheel te brengen. Voor de rest krijgen de actrices eigenlijk bitter weinig om mee te werken. En zo krijgen we een vrij eentonige aaneenrijging van scènes waar één, twee of alledrie de vrouwen met elkaar dialogeren of een monoloog brengen. We zagen bijgevolg een voorstelling met weinig hoogtepunten.

1,5

Regie: Philippe Lepez

Met: Josseline Haegeman, Mireille Vispoel & Greet Rossignol

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s