Kleine Teun (Alex Van Warmerdam) door ’t amateurke

Een rampzalige driehoeksverhouding

Een geluk dat Open Doek vorig jaar een open brief schreef naar Alex Van Warmerdam, nadat deze laatste verbood aan amateurgezelschappen om zijn stukken nog te spelen. Open Doek vroeg waarom en het resultaat was dat zijn stukken toch weer vrijgegeven werden. Gelukkig maar, want de man heeft heel wat leuke stukken geschreven, al zijn het niet de meest eenvoudige om te spelen. Van Warmerdam creëert meestal een soort van eigen realiteit waarbinnen eigenaardige personages bizarre dingen doen. Zo ook bij Kleine Teun, dat meestal omschreven wordt als één van zijn meer toegankelijke stukken.

Boer Brand is een analfabeet. Hij woont samen met zijn vrouw Keet in een afgelegen boerderij waar hij lessen krijgt van onderwijzeres Lena. De twee worden verliefd op elkaar. Aanvankelijk wil Keet dit tegenhouden, maar geleidelijk aan groeit er in haar hoofd een duivels plan. Hierdoor ontstaat een soort gecompliceerde driehoeksverhouding waar niemand gelukkig mee is. Aanvankelijk spelen de acteurs afstandelijk en schijnbaar zonder al te veel inleving waardoor de personages een abstract karakter krijgen. Dit heeft een bevreemdend effect op het publiek, alsof je niet toegelaten wordt in hun wereld, in hun huis. Het spel wordt echter steeds natuurlijker, steeds echter. Geen sinecure voor de acteurs en dat lukt hen het ene moment ook beter dan het andere. Bovendien wordt de opbouw van het spel van de acteurs gehinderd door de vele scènewissels. Nog voor je goed en wel door hebt wat er aan de hand is, is de ene scène gedaan en wordt de andere alweer voorbereid.

Het decor ziet er prachtig uit. We zien de binnenkant van een woon- en eetkamer met links en rechts een gang en twee slaapkamers (cour en jardin achteraan op de scène). De belichting is mooi en functioneel en de muziek wordt dreigender naarmate het stuk vordert. De vele scènewissels zijn een noodzaak maar werken op de duur wat storend en halen de schwung uit het geheel. Jammer ook dat het absurde van de situatie slechts af en toe in de verf gezet werd (het hoesten, het gerampetamp in bed, het getrommel, enz.). Het is echter wel genieten geblazen van de tekst en van de komische intermezzi. De vraag rees bij zowel spelers als publiek of er af en toe met personages die zichzelf zo ernstig nemen mag gelachen worden. Nee? Wij vonden van wel. Wat is er boeiender dan het nog een hele avond oneens zijn na een voorstelling?

2

Regie : Eric Meirhaeghe

Spel : Sabien Degrijse, Stef Eecloo & Anje Sap

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s