Heb ik tics?!!!

Tics? Ik?!!!!!! #column #theater #acteur #blog

A post shared by Kurt Velghe (@kvsmiley) on

Zoals een mens eten, drank of slaap nodig heeft, zo heb ik af en toe eens een film nodig. Ik ben namelijk een filmfreak in hart en nieren. En gisteren was zo’n dag: ik wou een film zien. En dat werd uiteindelijk Furious 6, toch één van de zwakste in de reeks. Nadien keken we nog naar Tom & Harry en bij het zappen achteraf om toch maar niet naar de slaapkamer te moeten, u kent dat wel, botste ik nog op een film, A few good men met Tom Cruise en een weergaloze Jack Nicholson in de hoofdrollen. En toen ik Cruise aan het werk zag, zei ik zomaar zonder nadenken aan Griet : “Eigenlijk speelt Tom Cruise ook altijd op dezelfde manier, niet?”. Griet beaamde dat met een klein knikje en een voorzichtige “Ja…”.

’s Nachts kwam ik wakker, badend in het zweet. Ik had een nachtmerrie. Ik stond op het podium en was zo bang om in tics te hervallen dat ik mijn ledematen niet meer durfde te bewegen en mijn gezicht constant in dezelfde plooi hield. Nefast natuurlijk voor mijn acteerprestatie. Zelfs bij het groeten bewoog ik nauwelijks en onder luid awoegeroep verliet ik het podium met hangende schouders (bij wijze van spreken want ik durfde nog steeds niet te bewegen). Was het dat nu wel waard? Nu kon niemand mij toch verwijten dat ik weeral diezelfde tics hanteerde die ik altijd hanteer. En toen kwamen een aantal grote acteurs in mijn gedachten. Hebben die niet allemaal tics? Kijk maar eens naar de verbeten trek om de mond van Christian Bale, wat voor rol hij ook speelt. Of naar de grijns op het gezicht van wijlen Philip Seymour Hoffman, toch het voorbeeld van een echte kameleon. Hetzelfde geldt voor Anthony Hopkins, Al Pacino, Meryl Streep, Whoopi Goldberg, enz. Zijn dat dan slechte acteurs? Integendeel, zou ik zeggen.

Stel dat je naar je plaatselijke amateurgezelschap gaat kijken om daar je lievelingsacteur aan het werk te zien en zijn of haar tegenspeler is geen groot talent op een podium. Jouw lievelingsacteur staat bol van de tics, die hij op de juiste momenten aanwendt om die of die tekst te onderstrepen. Zijn of haar tegenspeler daarentegen heeft weinig of geen tics maar slaagt er op geen enkel moment in ons te doen vergeten dat je naar een minder getalenteerde acteur/actrice zit te kijken. Geef mij dan maar de acteur met tics die ons op ieder moment in de voorstelling kan doen geloven dat we niet naar een acteur, maar naar een personage zitten te kijken. En die gedachte toverde op slag een glimlach op mijn gezicht en na een paar minuten viel ik in slaap met een kamerbrede grijns op mijn gezicht. Dank u wel, Tom. Oh ja, blijf jij maar je ding doen, want je bent er goed in en ik geloof je als je iets doet. Slaapwel!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s