Iets om van te huilen

Een goeie verkoper laat geen twijfel toe. Geen vraag formuleren maar een onvermijdelijkheid.

Een goed jaar geleden vroeg onze goeie vriend Vincent aan Griet en ikzelf of we geen zin hadden om mee te spelen in zijn eindwerk. Toneelbeesten als we zijn, zeiden wij ja. Het werd Iets om van te huilen, een stuk van Jibbe Willems. We zagen dit stuk in Gent met Bert Verbeke en Debbie Crommelinck. We waren toen niet echt overtuigd, maar besloten toch om ervoor te gaan. Bedoeling was om in première te gaan ergens halverwege juni. En toen werd ik ziek. Na een zware operatie en een behoorlijk lange herstelperiode, herbegonnen we. Ik krijg wel nog een nabehandeling, maar vond toch de energie om de repetities te hervatten.

Bruno
Bruno

Het werd een leuk en leerrijk repetitieproces. Vincent is een regisseur die behoorlijk goed weet waar hij naartoe wil. Streng maar rechtvaardig, om het met een cliché te zeggen. Bovendien waren ook de coaches van Vincent, Wim en Paul, goeie en aangename leermeesters. Altijd leuk als je bijleert in een repetitieproces. Vrijdag première. Ik denk dat wij er klaar voor zijn. Hopelijk jullie ook? En nu onze vingers kruisen en hopen dat Vincent slaagt voor zijn driejarige regie-opleiding. Wij gaan er alvast voor de volle 100% voor gaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s