Diplodocus Deks (Tom Lanoye) door Die Ghesellen Deerlijk

Jurassic Park in Vlaanderen

1901351_10203147428188698_471035350_n

😀 😀 😦 😦

In een klein Vlaams dorpje, bewoond door typische Vlaamse mensen, wordt een bot ontdekt van een dinosaurus. Algauw wordt beslist om dit voorval uit te buiten en het dorpje om te bouwen tot een heus pretpark. Dit verhaaltje is echter slechts het uitgangspunt voor een exploratie van de kortzichtigheid van de Vlaming in al zijn vormen. Eigen aan deze klassieker van Lanoye is dat het stuk van achter naar voor gespeeld wordt. Net zoals een archeoloog graaft naar botten en potten, graaft Lanoye dieper en dieper in de ziel van dit dorp en zijn mensen. Ik weet dat veel mensen gek zijn van dit stuk, maar mij doet het weinig. Ik zag het voor het eerst een paar jaar geleden bij het Zwevegems Teater. Toen was ik verre van overtuigd en ook nu weer kon ik maar met mate genieten van dit stuk.

Het begint nochtans sterk. Een sober decor met centraal een “zuil” die vol hangt met typische Vlaamse dingen (duivenkot, fiets, …). Een vrouw vertelt en her en der verspreid over het podium staan “dingen”, afgedekt met een doek. De vrouw “onthult” wat eronder zit en dat blijken de verschillende personages uit het stuk te zijn. Een vrouw loopt jammerend rond, een koppel staat op trouwen, enz. Pas geleidelijk aan “onthult” ook het stuk wat hierachter zit. Een andere leuke vondst was de “stoelendans” bij de uiteenzetting van Saïd. Saïd, overigens sterk vertolkt door Dennie Vancauwenberghe, loopt heen en weer over de scène terwijl hij zijn betoog houdt. De andere acteurs zitten aandachtig te luisteren en draaien hun stoelen telkens richting Saïd. Dit alles in een grappige choreografie van stoelen en mensen.

Het stuk zelf heeft wat mij betreft weinig te bieden. De personages zijn archetypes zonder achtergrond. Veel kom je niet te weten over hen. Het is dan ook zeer moeilijk om je met hen te identificeren of om mee te leven. Ondanks de structuur, blijft het stuk zowat aan de oppervlakte. Het lijkt mij ook verdomd moeilijk voor de acteurs om die omgekeerde spanningsboog geloofwaardig te spelen. Samengevat, een paar leuke regievondsten volstaan niet om dit stuk in het hart te sluiten. Ik denk niet dat ik mij nog een derde keer zal laten overhalen om het te gaan bekijken.

Regie : Bernard Decock

Spel : Annie Depoortere, Colette Deryckere, Erna Mestdagh, Jacques Degloire, Jean-Pierre Vandekerckhove, Jan Deleersnyder, Johan Depaepe, Ingrid Vandekerckhove & Dennie Vancauwenberghe

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s