In wankel evenwicht (Edward Albee) door Theater Pact

Realistisch absurdisme ten top

In wankel evenwicht

😀 😀 🙂 😦

Iedereen kent Edward Albee als de schrijver van Who’s afraid of Virginia Woolf? en wellicht ook van Everything of the garden, maar het is met zijn A delicate balance dat hij in 1966 de Pulitzer Prize won. We maken kennis met het welstellende koppel Agnes en haar eerder passieve echtgenoot Tobias. Er zit wat sleet op hun relatie. De alcoholverslaafde inwonende zus van Agnes doet hier niet veel goed aan en ook hun labiele dochter, die op het punt staat te scheiden van haar vierde echtgenoot, zorgt voor extra druk op de relatie tussen Agnes en Tobias. Als een gezellig avondje voor de zoveelste keer uitmondt in een steekspel tussen Tobias, Agnes en tante Claire, staan plots Harry en Edna op de stoep. Zij zijn de beste vrienden van Agnes en Tobias en komen logeren. Alleen lijkt het er niet op dat ze van plan zijn om snel weer weg te gaan.

Philippe Lepez regisseert dit stuk voor Theater Pact. Hij kiest voor een rechttoe rechtaan aanpak in een supergestileerd decor, ontdaan van alle franjes. De acteurs spelen op een verhoogd speelvlak met een wit blokken die dienst doen als zetel, tafeltjes en sofa. Inde grond van het decor zit een luikje dat dienst doet als barkastje. De acteurs zijn dus behoorlijk op zichzelf aangewezen en doen dat voortreffelijk. Het centrale koppel staat ijzersterk te acteren, goed geflankeerd door tante Claire, die voor de nodige “comic relief” zorgt. De drank vloeit rijkelijk en de dialogen zijn bij momenten vlijmscherp. Het tempo zit heel strak. Wat hier nog maar eens blijkt, is dat het aartsmoelijk is om een hele voorstelling lang geloofwaardig zat te spelen.

De voorstelling lijdt wat onder zijn lengte. Elke dialoog lijkt vijf minuten te lang. Gelukkig wordt dit telkens goed gemaakt door één of andere gebeurtenis op scène, zoals de binnenkomst van tante Claire, de beste vrienden, de dochter… Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat ieder hoogtepunt afgewisseld wordt met een dipje. We hoorden achteraf dat er behoorlijk geschrapt werd in het stuk. Dit had voor ons nog meer gemogen. Het laatste bedrijf wordt schitterend in beeld gebracht. Het verhoogde podium blijkt uit verschillende stukken te bestaan die allemaal verschoven worden, waardoor je beneden een soort doolhof krijgt. Tobias speelt het hele bedrijf in dat doolhof, in die “put”. Een krachtig beeld dat de emotionele toestand van het hoofdpersonage benadrukt. Knap gedaan en alweer een ijzersterke prestatie van Theater Pact.

Regie : Philippe Lepez

Spel : Josseline Haegeman, Luc De Blieck, Liesbeth Standaert, Elke De Brouwer, Mireille Vispoel & Jan Delbecque

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s