God van de slachting (Yasmina Reza) door NTGent

Een grappige analyse van de kleine kantjes van de mens

ntgnt-godvdslachting

😀 😀 😀 😦

Roman Polanski verfilmde dit stuk van Yasmina Reza met Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz en John C. Reilly.  Jan Eelen (jawel, die van “Het Eiland”, “De Ronde” en “In De Gloria”) zou vorig jaar, op aanvraag van Wim Opbrouck, ook eens een stuk regisseren en koos uiteindelijk voor dit stuk.  Wij zagen de film en voor ons was het een plezant weerzien met deze personages.  Twee koppels komen bijeen omdat het zoontje van het ene koppel het zoontje van het andere koppel geslagen heeft met een stok.  Die laatste is twee tanden kwijt en heeft een dikke lip.  De ouders van het slachtoffertje willen hier gewoon eens rustig over praten, maar algauw ontspoort het gesprek en komen de kleine kantjes van ieder personage naar boven …

Ann Miller & Oscar Van Rompay
Ann Miller & Oscar Van Rompay

Het strakke decor (twee zetels en een salontafel met op de achtergrond een “gouden kader” met in het midden een vaas met tulpen) en de sobere belichting verraden al meteen welke richting Eelen uitwilde met deze productie.  Het zal van de acteurs afhangen.  De vier acteurs brengen het er dan ook schitterend vanaf.  Focketyn is opvallend beheerst (op een paar momenten na) als Michel.  Els Dottermans is de hysterie nabij als Véronique.  Ze is bij momenten hilarisch.  Maar ook Ann Miller en Oscar Van Rompay zijn quasi perfect als de ouders van de “dader”.  Wat meteen opvalt, is het natuurlijke spel van de acteurs.  Enkel als ze dronken is, lijkt Ann Miller een beetje de pedalen te verliezen.

God van de Slachting
Els Dottermans

Het is ook net op dat moment (waarop Ann Miller’s personage dronken wordt) dat de voorstelling stokt.  De schwung is eruit en de personages lijken zowaar op zoek naar zichzelf.  Heeft dit nu te maken met het stuk of met het spel van de acteurs ?  Ik zou het niet weten.  Wij hadden wel het gevoel dat de concentratie bij de acteurs niet altijd optimaal was waardoor er wat slordigheden in hun spel slopen, die hun hoogtepunt kenden in deze scène.  Gelukkig maakte het laatste kwartier veel goed.  De film was wellicht beter, maar dit was desalniettemin een hele plezante voorstelling.  En dat zal de vrouw die naast mij zat geweten hebben.  Ik zat bij momenten nogal uitbundig te lachen en daar leek zij zich serieus aan te storen.  Ik vraag me dan ook af hoeveel ze van het stuk gezien heeft … 😉

God van de Slachting
Frank Focketyn

Regie : Jan Eelen

Spel : Els Dottermans, Frank Focketyn, Ann Miller & Oscar Van Rompay

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s