De Vaart

Vroeger, vorig jaar nog, ging ik met m’n papa samen, dikwijls fietsen langs de vaart.

En soms zaten we dan te rusten op een hek

Zo met achter ons de koeien

En voor onze neus de schepen

En we zeiden niks omdat we

Dan elkaar zo goed begrepen

Maar m’n papa nam zo af en toe een trek

Want m’n papa rookte altijd zware sjek

Later is m’n papa ziek geworden

Dat kwam nogal onverwacht

Veertien dagen thuisgebleven

Maar hij bleef maar overgeven

Dus toen hebben ze hem toch maar naar het ziekenhuis gebracht

En daar bleek het stukken erger dan ik dacht

De ziekte kreeg hem steeds meer in zijn macht

Net zo lang totdat ie dood ging op een nacht

Bijna elke dag nog

Moet ik aan m’n papa denken

Ik doe mijn best om me in te houden

En mijn tranen weg te douwen …

En mijn mama die dan ziet

Hoe ik m’n neus weer zit te snuiten,

zegt: “Probeer het nu eens, meisje

Ga wat leuks doen, ga naar buiten

Op de fiets een keertje naar de vaart misschien ?”

Maar de vaart ?  Die wil ik van m’n leven niet meer zien !!!

Met dit gedichtje werd Ulrieke tweede op de voordrachtwedstrijd van de basisschool van Lendelede.  Mooi, toch ?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s